Zwanger = druk, druk, druk ....

Zwanger zijn is een drukke bedoening begin ik te ontdekken. Daar waar je met pleegzorg lekker achterover kan leunen tot je een keertje een verzoek tot een plaatsing krijgt (en je dan in 3 dagen tijd hemel en aarde moet bewegen om ingericht te raken, hahahaha) heb je bij een zwangerschap negen maanden de tijd. Dat is een oase aan tijd en ik voelde dus ook weinig urgentie. Maar tijdens een zwangerschap ben je niet alleen druk met de voorbereidingen op het kindje dat komt, maar ook druk met het zwanger zijn zelf. En dat realiseerde ik me veel minder. Heerlijk layback heb ik de afgelopen weken doorgebracht tot ik door de verloskundige uit de droom gehaald werd tijdens de controle eind juni (toen ruim 15 weken onderweg):
" Wat? Heb je nog geen bloed geprikt? Dat had vier weken geleden al gemoeten!"
"Je moet nu echt kraamzorg gaan regelen hoor!"
"Heb je je al aangemeld voor de 20-weken echo, want anders lukt dat niet meer"

Inmiddels zijn al deze acties ingehaald en ben ik me rot geschrokken van de hoeveelheid buisjes met bloed die er werden afgenomen (acht maar liefst!), is de 20 weken echo gepland, heb ik me inderdaad ingeschreven voor kraamzorg, heb ik zelfs al een kraampakket besteld en ook heb ik mijn man en mij vanochtend aangemeld voor haptotherapie ter voorbereiding op de bevalling. Alsof het allemaal niets is. Dan nog voorlichtingsavonden over borstvoeding volgen, een aantal bieb boeken halen over bevalling en deze doorlezen/scannen op interessante informatie en zo niet meer. Joh, je hebt er bijna een dagtaak aan.

Er wordt me door veel mensen gevraagd of ik tegen de bevalling op zie en of ik last van angsten heb. Zowel de huisarts, de verloskundige of de haptonoom stelde me deze vraag. Het geeft mij de indruk dat dit iets is waar men erg alert op wil zijn. Ik ben zelf niet zozeer bang voor de bevalling. Daar zie ik ook niet vreselijk tegenop of zo. Het is ook niet dat ik denk van "joepie wat lijkt het me prettig om een kind door mijn baarmoedermond en vagina eruit te persen" maar het hoort erbij en ik heb wel het nodige vertrouwen in mezelf en mijn lijf dat dit vast wel goed gaat komen. Minder vertrouwen heb ik echter in protocollen, artsen, planningen, risicopreventie, dat soort zaken. Ik ga bevallen en wil het liefst zo min mogelijk polonaise aan mijn lijf. Dus wees uitermate terughoudend met het voorstel om in te knippen, een vacuumpomp te gebruiken, te strippen, me pijnbestrijding aan te bieden, me een shot geven na de bevalling, te snel de navelstreng door te knippen in plaats van rustig uit te laten kloppen, etc, etc.

Ben ik tegen ingrijpen? Nee? Wil ik onnodige risico's lopen? Nee. Ik wil vooral gehoord en gezien worden en ik wil mee beslissen. Ik ga bevallen en ben niet ontoerekeningsvatbaar en dat is - wat ik uit mijn omgeving verneem - toch wel de perceptie waarmee veel barenden worden geconfronteerd. De mededeling "ik ga nu een knip zetten is wat mij betreft niet akkoord" het is een vraag en voordat die vraag komt is mij al verteld dat het er naar uitziet dat dit zou moeten gebeuren met een onderbouwing waarom". Ben ik nu heel stellig en zal de praktijk soms heel snel gaan en te weinig ruimte bieden? Ja dat zou goed kunnen, maar het gaat mij dus vooral om de hele basishouding hoe ik bejegend wil worden en het kan prima zijn dat er in overleg toch acties nodig zijn. Maar overleg houdt wel een actief en volmondig ja in of een "ik wil dit niet, maar begrijp dat het nodig is, dus ja" in.

Dus ... om terug te komen op de bevalling. Nee ik ben niet bang voor mijn lijf en de sensaties. Ik ga het ontdekken. Probeer me er goed op voor te bereiden. Niet tot het eeuwige want ik kan niet alle details kennen. Het moet ook overkomen. Maar ... ik maak me wel zorgen over verloskundigen en artsen die te snel te graag willen ingrijpen door allerhande protocollen die ze (wellicht te) strak uitvoeren. In dat kader vind ik het blog van vroedvrouw Rebecca Visser erg interessant.

I feel good

Het gaat lekker in huize Vlindertjelief. Het heeft, na onze lange vakantie, wel even geduurd voor er weer wat ritme was, maar zo langzamerhand is dat er wel weer. We gaan allemaal weer naar het werk en school/kdv, het gaat lekker qua boodschappen, we hebben fijne weekenden en vrije dagen. Kortom het loopt soepel. Het huishouden is er momenteel 1 van Jan Steen, maar er is wel vertrouwen bij mij dat dit weer goed komt. De afgelopen weken ben ik absurd moe geweest als gevolg van de zwangerschap. Blijkbaar is nu de tijd aangebroken met energie (al las ik dat deze meestal zo rond de 16 weken zwangerschap aanvangt en ik vandaag as we speak 14 weken en 3 dagen tel) want ik voel me weer een stuk fitter. Dat is wel fijn want steeds dat klokje rondslapen was wel goed voor me maar ook wel ongezellig. Volgens allerlei bronnen zou het ukkie in mijn buik nu ongeveer 10 cm groot zijn, magnifiek he! Wat een wonder! Heerlijk!

Het is heerlijk om zo lang de tijd te hebben om voorbereidingen te treffen. Hadden we bij kleine meid en kleine vent respectievelijk 3 dagen en twee weken de tijd om die te treffen, nu hebben we maar liefst negen maanden de tijd! Heerlijk! Op mijn werk heb ik inmiddels een gesprek met mijn manager achter de rug dat ik graag twee maanden ouderschapsverlof achter het zwangerschapsverlof aanknoop. Hierop werd positief door mijn manager gereageerd en dat is wel echt heel erg prettig! Op deze manier is uk net wat groter als hij/zij naar de opvang moet, heb ik meer tijd voor herstel van de zwangerschap, hebben we meer tijd om van elkaar te genieten en is er ook meer gelegenheid de borstvoeding goed te laten slagen. Goede vooruitzichten dus!

Ook zo fijn .... heb ik al een beetje rondgekeken voor leuke babyspulletjes. Ik heb namelijk niet zo veel spul meer, omdat ik juist voor de vakantie het hele kleine spul grotendeels heb verkocht. Heerlijk om rond te kijken naar mooie wol/zijden rompertjes, wolbroekjes, strikluierjes, enzovoorts. Zulke fijne spulletjes gezien bij Obilot, Little Shop Around The Corner, Mama-i .... daar gaan vast mooie bestellingen plaatsvinden. Gelukkig heb je niet zo gek veel nodig. Wol is heerlijk temperatuurregulerend en grotendeels zelfreinigend.

Kortom .. I feel good. Fijn om met zo veel positieve dingen bezig te zijn en fijn om te zien hoe iedereen in huize Vlindertjelief enorm goed in zijn of haar vel zit! Feest! 

Zie nou wel …. Je hebt het losgelaten …..

Zie nou wel …. Je hebt het losgelaten …..  Is een zin die ik de afgelopen weken regelmatig heb gehoord, meestal uit de mond van mensen die mij niet echt kennen. "Je hebt het – eindelijk – losgelaten en daardoor ben je nu wel zwanger." Degenen die dat zeggen impliceren nogal wat

Ten eerste dat ik dus zelf heb tegengehouden dat ik zwanger werd!  Blijkbaar ben ik jarenlang zo labiel en obsest met zwanger worden bezig geweest dat ik het daardoor onbewust heb tegengehouden….


Ten tweede zeggen ze (als het omgekeerde tenminste waar is) dat een belangrijke voorwaarde om zwanger te kunnen worden is, dat je er niet echt mee bezig bent of het mogelijk niet echt graag wilt worden.


Een derde implicatie is dat je verdriet wat je hebt over het uitblijven van een zwangerschap kunt loslaten.


En tot slot wordt geconcludeerd dat ik het nu dus blijkbaar eindelijk heb losgelaten want daar is deze zwangerschap nu het bewijs van.

Wat een BULLSHIT!!!!

In mijn omgeving ken ik de nodige mensen die een kinderwens hadden of hebben. Een groot aantal daarvan hebben ervoor gekozen, of kiezen ervoor, hun kansen te vergroten door op gezette tijden keurig op schema met hun partner te vrijen. Niet omdat ze het vrijen op dat moment nou zo smakelijk vinden, maar gewoon simpelweg om kansen te vergroten. Hmmm … dit zou toch niet kunnen opgaan, deze theorie dat je dan meer kans maakt, want is dit niet een manier waarmee je er teveel mee bezig bent? En even voor degenen die het willen weten: mijn man en ik hebben alleen maar met elkaar gevreeën of wilde seks gehad als we daar zin in hadden. Verder hebben mijn man en ik talloze keuzes gemaakt de afgelopen jaren, die we nooit gemaakt zouden hebben als we alleen maar op het verwekken van een eigen kindje waren gefocust. Nee .. in alle eerlijkheid ... het argument dat we er teveel mee bezig waren slaat kant noch wal. 

Was ik de afgelopen jaren labiel en was mijn kinderwens een obsessie? Lijkt me sterk. De afgelopen jaren ben ik afgestudeerd, heb goede vriendschappen onderhouden, een goede relatie onderhouden, een prima baan gehad en kunnen volhouden. Heb twee pracht kindjes in ons gezin kunnen opnemen en met liefde voor hen kunnen zorgen. Natuurlijk was er verdriet dat een zwangerschap niet tot stand kwam, natuurlijk is het dal diep geweest, maar labiel nee. Obsest nee! Eigen kansen daardoor tegenhoudend? Bullshit en aanmatigend!

De tweede implicatie, dat je niet echt graag zwanger moet willen worden, om het toch te worden is zo mogelijk niet nog stuitender. Ik kan voorbeelden erbij halen van vrouwen die met geweld gedwongen worden en zwanger worden. Willen we nou echt impliceren dat ze het aan zichzelf te danken hebben, omdat ze ofwel toch gepenetreerd wilden worden en ook nog wel toch wel zwanger wilden worden van de schoft die hen dit aandeed? Nee toch, misselijkmakende insinuatie lijkt me dit.  

Dan een smaller voorbeeld. Zou dit derde kindje van ons niet welkom zijn? Zou ik niet dolblij zijn dat we dit derde wondertje over een aantal maanden (als alles goed gaat) in ons gezin mogen omarmen en koesteren? 

Dan de derde aanname dat je het verdriet over onvruchtbaarheid kunt loslaten. Wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Wordt daarmee bedoeld dat het er op een gegeven moment gewoon helemaal niet meer toe doet? Of dat je eigenlijk blij bent dat er toch geen kindje is gekomen? Of dat je een manier hebt gevonden om met je verdriet om te gaan? Als het dat laatste is, dan kan je het verdriet inderdaad loslaten. Wij hebben, al jaren (!!!), manieren gezocht en paden gebaand om op een andere zinvolle manier met ons leven om te gaan. De keuze om pleegouder te worden is daar een voorbeeld van, maar ook andere materiële keuzes zijn daar voorbeelden van. Betekent dit dat het verdriet weg is? Nee, natuurlijk niet. Zelf geen kind krijgen of geen kind mogen verzorgen betekent minder aansluiting met mensen die dit wel is vergund. Het betekent dat je niet alleen geen moeder wordt, maar ook niet oma of overgrootoma. Het betekent dat je je partner geen biologisch kind kan schenken, terwijl je ziet dat hij een prachtvader zou kunnen zijn of is. Natuurlijk doet dat zeer. Doet het zeer als je letterlijk op alle fronten van je leven denkt "we denken er klaar voor te zijn" en het blijft uit? Natuurlijk! Maar slijt dat verdriet ook en vind je steeds betere wegen? Natuurlijk wel. Maar loslaten dat je ook dolgraag zelf een keertje zwanger zou willen worden, je man zijn biologische afstemming zou gunnen, je ouders zou gunnen dat ze nog een keertje opa en oma worden, kun je dat allemaal echt helemaal loslaten zonder verdriet of afscheid en onherroepelijk? Lijkt me sterk!

En dan tot slot ... ik ben nu zwanger ... DUS ... ik heb het losgelaten en de eerste drie aannames zijn blijkbaar een feit. Wat een kul! 

Bestrijd ik hiermee dat je geest en gedachten invloed kunnen hebben op je gezondheid? Nee, ik geloof zeker wel in een verband ... alleen dit verband is ... in mijn geval in ieder geval ... echt complete waanzin en onzin en houdt geenszins verband met wie ik als mens ben. En om eerlijk te zijn geloof ik sowieso niet dat dit 1 op 1 geldt! Dat is te simplistisch gedacht en gesteld!

Weet je ... mij maakt het niet uit. Ik ben zwanger, that's what counts! Nou ja ... ik schrijf het verkeerd ... straks dat er hopelijk een gezond kindje wordt geboren, that's what really, really counts! Maar voor al die stellen die kampen met de wens op een kindje en bij wie het steeds maar niet lijkt te lukken (en o jee dat zijn heel wat meer stellen dat je op het eerste gezicht zou bevroedden) zou het fijn zijn als ze serieus werden genomen en niet simpelweg de diagnose werd gesteld "ze zijn er teveel mee bezig!"

 

Omdat wonderen bestaan ...

Een tijdje geleden deelde ik hier een gedicht dat ik jaren geleden schreef over het gemis en verdriet dat ik doormaakte over onze ongewenste kinderloosheid. Iedere keer maar weer niet zwanger worden is een vreselijk naar en verdrietig iets. Iedere maand weer word je geconfronteerd met het onvermogen van je lijf om zwanger te worden en dat terwijl de wens zo groot is en je in je omgeving geconfronteerd wordt met allerlei mensen die het wel lukt. Zelfs als je denkt dat dat wellicht niet zo'n goed idee is.

Toen kwamen onze pleegkinderen en was het grootste deel van het verdriet weg. We hebben immers prachtkindjes. En nee, ze zijn niet zelf gebaard, en ja ze zijn onlosmakelijk verbonden (gelukkig!) met hun biologische ouders, maar het zijn wel "onze" mooie kindjes waar wij iedere dag van mogen genieten. Iedere dag voor mogen zorgen. Iedere dag mee mogen knuffelen. En ja, ook kindjes die we zo af en toe wel achter het behang kunnen plakken. Het is een zegen om voor onze twee kindjes te mogen zorgen. Of je nu gelooft dat God je iets toevertrouwd, of in het lot, of in Allah of Jawe, of nog iets anders.... Het is iets magisch als je een klein kind wordt toevertrouwd om daarvoor te mogen zorgen. Dit mooie wonder hebben wij nu al twee keer mogen meemaken en heeft ons verrijkt als mens en ook heeft het de manier waarop wein het leven staan drastisch op een goede manier veranderd.

Nu is er een derde wonder op komst. Na acht jaar van onbegrepen vruchteloosheid is daar plots deze zwangerschap. Bijna 12 weken is het wondertje dat nu in mijn buik zit en dat ik gisteren tijdens de echo kon bewonderen. Nu naar acht jaar vindt er opnieuw een wonder plaats, we krijgen een derde kindje!