I feel good

Het gaat lekker in huize Vlindertjelief. Het heeft, na onze lange vakantie, wel even geduurd voor er weer wat ritme was, maar zo langzamerhand is dat er wel weer. We gaan allemaal weer naar het werk en school/kdv, het gaat lekker qua boodschappen, we hebben fijne weekenden en vrije dagen. Kortom het loopt soepel. Het huishouden is er momenteel 1 van Jan Steen, maar er is wel vertrouwen bij mij dat dit weer goed komt. De afgelopen weken ben ik absurd moe geweest als gevolg van de zwangerschap. Blijkbaar is nu de tijd aangebroken met energie (al las ik dat deze meestal zo rond de 16 weken zwangerschap aanvangt en ik vandaag as we speak 14 weken en 3 dagen tel) want ik voel me weer een stuk fitter. Dat is wel fijn want steeds dat klokje rondslapen was wel goed voor me maar ook wel ongezellig. Volgens allerlei bronnen zou het ukkie in mijn buik nu ongeveer 10 cm groot zijn, magnifiek he! Wat een wonder! Heerlijk!

Het is heerlijk om zo lang de tijd te hebben om voorbereidingen te treffen. Hadden we bij kleine meid en kleine vent respectievelijk 3 dagen en twee weken de tijd om die te treffen, nu hebben we maar liefst negen maanden de tijd! Heerlijk! Op mijn werk heb ik inmiddels een gesprek met mijn manager achter de rug dat ik graag twee maanden ouderschapsverlof achter het zwangerschapsverlof aanknoop. Hierop werd positief door mijn manager gereageerd en dat is wel echt heel erg prettig! Op deze manier is uk net wat groter als hij/zij naar de opvang moet, heb ik meer tijd voor herstel van de zwangerschap, hebben we meer tijd om van elkaar te genieten en is er ook meer gelegenheid de borstvoeding goed te laten slagen. Goede vooruitzichten dus!

Ook zo fijn .... heb ik al een beetje rondgekeken voor leuke babyspulletjes. Ik heb namelijk niet zo veel spul meer, omdat ik juist voor de vakantie het hele kleine spul grotendeels heb verkocht. Heerlijk om rond te kijken naar mooie wol/zijden rompertjes, wolbroekjes, strikluierjes, enzovoorts. Zulke fijne spulletjes gezien bij Obilot, Little Shop Around The Corner, Mama-i .... daar gaan vast mooie bestellingen plaatsvinden. Gelukkig heb je niet zo gek veel nodig. Wol is heerlijk temperatuurregulerend en grotendeels zelfreinigend.

Kortom .. I feel good. Fijn om met zo veel positieve dingen bezig te zijn en fijn om te zien hoe iedereen in huize Vlindertjelief enorm goed in zijn of haar vel zit! Feest! 

Zie nou wel …. Je hebt het losgelaten …..

Zie nou wel …. Je hebt het losgelaten …..  Is een zin die ik de afgelopen weken regelmatig heb gehoord, meestal uit de mond van mensen die mij niet echt kennen. "Je hebt het – eindelijk – losgelaten en daardoor ben je nu wel zwanger." Degenen die dat zeggen impliceren nogal wat

Ten eerste dat ik dus zelf heb tegengehouden dat ik zwanger werd!  Blijkbaar ben ik jarenlang zo labiel en obsest met zwanger worden bezig geweest dat ik het daardoor onbewust heb tegengehouden….


Ten tweede zeggen ze (als het omgekeerde tenminste waar is) dat een belangrijke voorwaarde om zwanger te kunnen worden is, dat je er niet echt mee bezig bent of het mogelijk niet echt graag wilt worden.


Een derde implicatie is dat je verdriet wat je hebt over het uitblijven van een zwangerschap kunt loslaten.


En tot slot wordt geconcludeerd dat ik het nu dus blijkbaar eindelijk heb losgelaten want daar is deze zwangerschap nu het bewijs van.

Wat een BULLSHIT!!!!

In mijn omgeving ken ik de nodige mensen die een kinderwens hadden of hebben. Een groot aantal daarvan hebben ervoor gekozen, of kiezen ervoor, hun kansen te vergroten door op gezette tijden keurig op schema met hun partner te vrijen. Niet omdat ze het vrijen op dat moment nou zo smakelijk vinden, maar gewoon simpelweg om kansen te vergroten. Hmmm … dit zou toch niet kunnen opgaan, deze theorie dat je dan meer kans maakt, want is dit niet een manier waarmee je er teveel mee bezig bent? En even voor degenen die het willen weten: mijn man en ik hebben alleen maar met elkaar gevreeën of wilde seks gehad als we daar zin in hadden. Verder hebben mijn man en ik talloze keuzes gemaakt de afgelopen jaren, die we nooit gemaakt zouden hebben als we alleen maar op het verwekken van een eigen kindje waren gefocust. Nee .. in alle eerlijkheid ... het argument dat we er teveel mee bezig waren slaat kant noch wal. 

Was ik de afgelopen jaren labiel en was mijn kinderwens een obsessie? Lijkt me sterk. De afgelopen jaren ben ik afgestudeerd, heb goede vriendschappen onderhouden, een goede relatie onderhouden, een prima baan gehad en kunnen volhouden. Heb twee pracht kindjes in ons gezin kunnen opnemen en met liefde voor hen kunnen zorgen. Natuurlijk was er verdriet dat een zwangerschap niet tot stand kwam, natuurlijk is het dal diep geweest, maar labiel nee. Obsest nee! Eigen kansen daardoor tegenhoudend? Bullshit en aanmatigend!

De tweede implicatie, dat je niet echt graag zwanger moet willen worden, om het toch te worden is zo mogelijk niet nog stuitender. Ik kan voorbeelden erbij halen van vrouwen die met geweld gedwongen worden en zwanger worden. Willen we nou echt impliceren dat ze het aan zichzelf te danken hebben, omdat ze ofwel toch gepenetreerd wilden worden en ook nog wel toch wel zwanger wilden worden van de schoft die hen dit aandeed? Nee toch, misselijkmakende insinuatie lijkt me dit.  

Dan een smaller voorbeeld. Zou dit derde kindje van ons niet welkom zijn? Zou ik niet dolblij zijn dat we dit derde wondertje over een aantal maanden (als alles goed gaat) in ons gezin mogen omarmen en koesteren? 

Dan de derde aanname dat je het verdriet over onvruchtbaarheid kunt loslaten. Wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Wordt daarmee bedoeld dat het er op een gegeven moment gewoon helemaal niet meer toe doet? Of dat je eigenlijk blij bent dat er toch geen kindje is gekomen? Of dat je een manier hebt gevonden om met je verdriet om te gaan? Als het dat laatste is, dan kan je het verdriet inderdaad loslaten. Wij hebben, al jaren (!!!), manieren gezocht en paden gebaand om op een andere zinvolle manier met ons leven om te gaan. De keuze om pleegouder te worden is daar een voorbeeld van, maar ook andere materiële keuzes zijn daar voorbeelden van. Betekent dit dat het verdriet weg is? Nee, natuurlijk niet. Zelf geen kind krijgen of geen kind mogen verzorgen betekent minder aansluiting met mensen die dit wel is vergund. Het betekent dat je niet alleen geen moeder wordt, maar ook niet oma of overgrootoma. Het betekent dat je je partner geen biologisch kind kan schenken, terwijl je ziet dat hij een prachtvader zou kunnen zijn of is. Natuurlijk doet dat zeer. Doet het zeer als je letterlijk op alle fronten van je leven denkt "we denken er klaar voor te zijn" en het blijft uit? Natuurlijk! Maar slijt dat verdriet ook en vind je steeds betere wegen? Natuurlijk wel. Maar loslaten dat je ook dolgraag zelf een keertje zwanger zou willen worden, je man zijn biologische afstemming zou gunnen, je ouders zou gunnen dat ze nog een keertje opa en oma worden, kun je dat allemaal echt helemaal loslaten zonder verdriet of afscheid en onherroepelijk? Lijkt me sterk!

En dan tot slot ... ik ben nu zwanger ... DUS ... ik heb het losgelaten en de eerste drie aannames zijn blijkbaar een feit. Wat een kul! 

Bestrijd ik hiermee dat je geest en gedachten invloed kunnen hebben op je gezondheid? Nee, ik geloof zeker wel in een verband ... alleen dit verband is ... in mijn geval in ieder geval ... echt complete waanzin en onzin en houdt geenszins verband met wie ik als mens ben. En om eerlijk te zijn geloof ik sowieso niet dat dit 1 op 1 geldt! Dat is te simplistisch gedacht en gesteld!

Weet je ... mij maakt het niet uit. Ik ben zwanger, that's what counts! Nou ja ... ik schrijf het verkeerd ... straks dat er hopelijk een gezond kindje wordt geboren, that's what really, really counts! Maar voor al die stellen die kampen met de wens op een kindje en bij wie het steeds maar niet lijkt te lukken (en o jee dat zijn heel wat meer stellen dat je op het eerste gezicht zou bevroedden) zou het fijn zijn als ze serieus werden genomen en niet simpelweg de diagnose werd gesteld "ze zijn er teveel mee bezig!"

 

Omdat wonderen bestaan ...

Een tijdje geleden deelde ik hier een gedicht dat ik jaren geleden schreef over het gemis en verdriet dat ik doormaakte over onze ongewenste kinderloosheid. Iedere keer maar weer niet zwanger worden is een vreselijk naar en verdrietig iets. Iedere maand weer word je geconfronteerd met het onvermogen van je lijf om zwanger te worden en dat terwijl de wens zo groot is en je in je omgeving geconfronteerd wordt met allerlei mensen die het wel lukt. Zelfs als je denkt dat dat wellicht niet zo'n goed idee is.

Toen kwamen onze pleegkinderen en was het grootste deel van het verdriet weg. We hebben immers prachtkindjes. En nee, ze zijn niet zelf gebaard, en ja ze zijn onlosmakelijk verbonden (gelukkig!) met hun biologische ouders, maar het zijn wel "onze" mooie kindjes waar wij iedere dag van mogen genieten. Iedere dag voor mogen zorgen. Iedere dag mee mogen knuffelen. En ja, ook kindjes die we zo af en toe wel achter het behang kunnen plakken. Het is een zegen om voor onze twee kindjes te mogen zorgen. Of je nu gelooft dat God je iets toevertrouwd, of in het lot, of in Allah of Jawe, of nog iets anders.... Het is iets magisch als je een klein kind wordt toevertrouwd om daarvoor te mogen zorgen. Dit mooie wonder hebben wij nu al twee keer mogen meemaken en heeft ons verrijkt als mens en ook heeft het de manier waarop wein het leven staan drastisch op een goede manier veranderd.

Nu is er een derde wonder op komst. Na acht jaar van onbegrepen vruchteloosheid is daar plots deze zwangerschap. Bijna 12 weken is het wondertje dat nu in mijn buik zit en dat ik gisteren tijdens de echo kon bewonderen. Nu naar acht jaar vindt er opnieuw een wonder plaats, we krijgen een derde kindje!

Vier de vakantie ... en home sweet home

De vakantie zit erop. We zijn maar liefst zes weken weg geweest. Twee weken in Nederland naar de Katjeskelder. Dat was een fijne tijd, al werkte het weer bepaald nog niet mee. We konden nog net van de laatste weken genieten dat ons abonnement op de efteling geldig was, daar hebben we heel wat middagen rondgebanjerd met de twee kindjes. De laatste dag zijn we er pannenkoeken wezen eten bij Polles keuken en heeft kleine meid een sorbet gegeten naderhand. Een mooie afsluiting.

We zijn daarna met de auto naar Munchen gereden, we verbleven in een mooi appartementenhotel. Dat was echt ideaal. Een aparte slaap en woonkamer, maar wel lekker een luxe Duits ontbijt. We zouden daar drie dagen blijven maar het werden er uiteindelijk vier vanwege een virusje. Munchen vonden wij erg leuk en goed te doen met de kinderen, vriendelijke mensen, lekker eten, we konden er makkelijk op de fiets met de fietskar. Kortom een erg leuke tijd.

Vervolgens gingen we op doorreis naar Toscane. Wondermooie vergezichten. Lekker warm weer, rond de 17 graden toen we aankwamen en later zelfs 27 graden gehaald. We hebben ons daar 15 dagen heerlijk vermaakt. De eerste week veel uitstapjes gemaakt naar San Gimignano (een leuk stadje met torens uit de 14e eeuw), Pisa (die toren staat schever dan we verwacht hadden), Sienna, etc. De laatste week vooral veel bij het appartement gezeten, de kinderen lekker buiten laten spelen en wij lekker relaxt. Daarna via een mooie slingerweg naar Rome gereden. We hadden er een prachtig appartement op 50 meter afstand van het colloseum. Werkelijk fantastisch. We hebben er vijf dagen rondgewandeld. Kleine vent in de draagdoek, kleine meid zelf lopen en als we moe waren dan gingen we met de touristenbus. Je kent het wel, zo'n bus met open dak. We hadden daar een ticket voor gekocht die drie dagen geldig was dus we konden continu in en uit stappen (hop on hop off noemen ze dat) en deden dat ook naar hartelust. Veel mooie dingen gezien.

Rome was wel een vermoeiende tijd vond ik. De laatste twee dagen was ik wel moe en begon steeds meer zin te krijgen in de laatste week naar Umbrie. Onderweg van Rome naar Umbrie zijn we naar Narni geweest. Daar is een erg mooie waterval te bezichtigen. We hebben daar heerlijk gewandeld, genoten van het mooie weer en uitzicht en zijn 's avonds aangekomen bij ons appartement in Umbertide. Een prachtig appartement bij een erg mooie agritourismo met eigen wijngaard (uiteraard hebben we een paar flesjes meegenomen). Hier hebben we weinig uitstapjes gemaakt maar vooral genoten van de mooie plek zelf. En ik heb vooral weer veel bijgeslapen. En nu weer thuis. We wilden eerst nog een weekje weg gaan, maar hebben besloten dat niet te doen. Home sweet home... heerlijk om weer thuis te zijn!

Kleine meisjes worden groot ..

Onze kleine meid wordt eind september vier. En ooh ... wat wordt ze al een grote meid. Ze draagt geen luiers meer maar onderbroeken, slaapt niet meer in een ledikant maar in een juniorbed. Is volop aan het praten en grapjes aan het uithalen. Kleedt zich 's ochtends zelf aan. Loopt als een echte ijdeltuit in haar zwempakje te paraderen, etc, etc. Wat een feest!

Kinderkleertjes overschotten en kledingbeurzen

Al eerder schreef ik over onze zolder en het overschot aan kinderkleertjes. Ik heb alweer wat overschot weggewerkt. Enkele maanden geleden heb ik vier grote kratten met kleding teruggegeven aan mijn schoonzus en zwager. De kinderen waren er uitgegroeid. En gisteren heb ik maar liefst twee kratten kleding verkocht via een kledingbeurs. Allemaal meidenspul wat ik bewaard heb en wat kleine vent niet gaat dragen. En ik kan het wel bewaren in afwachting van ooit een derde pleegje, maar ik heb bedacht dat ik als ik dan wat nodig heb ik het ook wel weer bij zo'n beurs kan halen en dat staat het hier tenminste niet te verstoffen. Kortom, flink wat kleding opgeruimd.

Gisteren echter ook het nodige bijgekocht in de huidige maten. Voor de vakantie een hele stapel met korte broeken voor kleine vent. Allemaal 0,50 cent per stuk dus daar heb ik me geen buil aan gekocht.  Sowieso ben ik wel goed geslaagd: grote shopper vol met kleding, inclusief leren laarzen voor mezelf in zeer goede staat van het merk Gaastra, die laarzen hebben me 3,50 euro gekost (Jippie!!!) voor in totaal 28,20 euro. Dat vind ik dus echt een feestje. Helemaal blij.

Je mag zelf bepalen wat je voor een kledingstuk vraagt. Ik heb zelf expres de prijzen van hetgeen ik in de verkoop had laag gehouden. Zo is het ook leuk voor een ander en verkoop je waarschijnlijk in totaal wat meer. Er waren er meer die dat deden, maar sommigen vroegen echt de hoofdprijs ergens voor. Soms lagen er twee exact dezelfde broeken naast elkaar. De een van verkoper A en de ander van B en vroeg de een 1 euro en de andere 5. Ik vind het zelf een echte sport om voor weinig toch te slagen dus 5 euro voor een stuk is wel echt de max in principe. Soms zijn daar uitzonderingen op. Over een paar leren laarzen voor kleine meid heb ik getwijfeld, die waren een tientje. Maar toch maar besloten niet overstag te gaan.

Vakantiekriebels ...

Het is nog vroeg in het jaar, maar hier kriebelen de vakantiekriebels er hevig op los. Nu geldt dat voor ons de vakantie er ook al bijna aankomt, en ooohhhhh wat heb ik er een zin in. We hebben familie bereid gevonden in ons huis te trekken wanneer we op pad gaan, want we gaan heerlijk lang weg en dan is het wel een fijn idee dat er op het huis gepast wordt.  (Al geeft het me nu nogal wat stress want ik wil het huis spik-en-span hebben voordat ze hier komen.)

Zelf ben ik acht weken vrij, mijn man vijf weken en de kinderen gaan acht weken niet naar de opvang. We gaan eerst twee weken naar Noord Brabant, naar de Katjeskelder. We hebben daar een wifi-aansluiting waardoor mijn man gewoon daar zijn werk kan doen en wij al wel het vakantiegevoel hebben. Hij hoeft ook niet fulltime te werken die twee weken dus het is een mooi begin.

Daarna rijden we met de auto naar München, als tussenstop naar Italië. We hebben een mooi appartement in hartje München geboekt en zullen daar een paar daagjes blijven. Daarna met de auto door naar Toscane waar we maar liefst 17 dagen zullen vertoeven. Ook daar een ruim appartement, waar we lekker zelf kunnen koken, af en toe bij het complex zelf wat zullen gaan eten en lekker richting Pisa of andere mooie plaatsen in de omgeving kunnen. Voor de kinderen heerlijk, lekker buiten spelen, gematigd temperatuurtje en wij lekker een boekje lezen op de e-reader die speciaal voor dit doel is aangeschaft. Ik als echte leespiet ben er zeer content mee want ik had van een vriend van me een usb stick gekregen met maar liefst 3000 (!!!) boeken erop.

Na deze 17 dagen houdt de pret nog niet op. We rijden door naar Rome en hebben daar, naast het Collosseum, een appartement. We hebben 6 dagen om Rome te bewonderen om daarna weer door te rijden naar Umbrie.

In Umbrie hebben we bij een mooie agri tourismo een apartement inclusief ontbijt. Ook hier is (net als bij het appartement in Toscane) een zwembad. Hopelijk is de temperatuur dusdanig dat er inmiddels gezwommen kan worden. En dan, na acht dagen, breekt het eind van de vakantie in Italie aan en zullen we weer richting Nederland vertrekken.

Voor op de terugweg is er al ergens in Frankrijk een hotelletje geboekt, zodat we niet in 1 ruk door hoeven te rijden. Die week erna moet mijn man weer enkele dagen werken, kunnen de kinderen en ik eventjes thuis acclimatiseren en zullen we vervolgens vertrekken naar Engeland.

Wat de bestemming in Engeland precies wordt is nog niet bekend, het moet nog geboekt worden, maar bedoeling is daar een laatste weekje door te brengen om daarna weer naar huis te gaan en weer in de dagelijkse routine te gaan stappen.

Hier nu de laatste loodjes voor de vakantie die over een aantal weken zal aanvangen. Ik heb er zin in! Hozee!