Zwanger = druk, druk, druk ....

Zwanger zijn is een drukke bedoening begin ik te ontdekken. Daar waar je met pleegzorg lekker achterover kan leunen tot je een keertje een verzoek tot een plaatsing krijgt (en je dan in 3 dagen tijd hemel en aarde moet bewegen om ingericht te raken, hahahaha) heb je bij een zwangerschap negen maanden de tijd. Dat is een oase aan tijd en ik voelde dus ook weinig urgentie. Maar tijdens een zwangerschap ben je niet alleen druk met de voorbereidingen op het kindje dat komt, maar ook druk met het zwanger zijn zelf. En dat realiseerde ik me veel minder. Heerlijk layback heb ik de afgelopen weken doorgebracht tot ik door de verloskundige uit de droom gehaald werd tijdens de controle eind juni (toen ruim 15 weken onderweg):
" Wat? Heb je nog geen bloed geprikt? Dat had vier weken geleden al gemoeten!"
"Je moet nu echt kraamzorg gaan regelen hoor!"
"Heb je je al aangemeld voor de 20-weken echo, want anders lukt dat niet meer"

Inmiddels zijn al deze acties ingehaald en ben ik me rot geschrokken van de hoeveelheid buisjes met bloed die er werden afgenomen (acht maar liefst!), is de 20 weken echo gepland, heb ik me inderdaad ingeschreven voor kraamzorg, heb ik zelfs al een kraampakket besteld en ook heb ik mijn man en mij vanochtend aangemeld voor haptotherapie ter voorbereiding op de bevalling. Alsof het allemaal niets is. Dan nog voorlichtingsavonden over borstvoeding volgen, een aantal bieb boeken halen over bevalling en deze doorlezen/scannen op interessante informatie en zo niet meer. Joh, je hebt er bijna een dagtaak aan.

Er wordt me door veel mensen gevraagd of ik tegen de bevalling op zie en of ik last van angsten heb. Zowel de huisarts, de verloskundige of de haptonoom stelde me deze vraag. Het geeft mij de indruk dat dit iets is waar men erg alert op wil zijn. Ik ben zelf niet zozeer bang voor de bevalling. Daar zie ik ook niet vreselijk tegenop of zo. Het is ook niet dat ik denk van "joepie wat lijkt het me prettig om een kind door mijn baarmoedermond en vagina eruit te persen" maar het hoort erbij en ik heb wel het nodige vertrouwen in mezelf en mijn lijf dat dit vast wel goed gaat komen. Minder vertrouwen heb ik echter in protocollen, artsen, planningen, risicopreventie, dat soort zaken. Ik ga bevallen en wil het liefst zo min mogelijk polonaise aan mijn lijf. Dus wees uitermate terughoudend met het voorstel om in te knippen, een vacuumpomp te gebruiken, te strippen, me pijnbestrijding aan te bieden, me een shot geven na de bevalling, te snel de navelstreng door te knippen in plaats van rustig uit te laten kloppen, etc, etc.

Ben ik tegen ingrijpen? Nee? Wil ik onnodige risico's lopen? Nee. Ik wil vooral gehoord en gezien worden en ik wil mee beslissen. Ik ga bevallen en ben niet ontoerekeningsvatbaar en dat is - wat ik uit mijn omgeving verneem - toch wel de perceptie waarmee veel barenden worden geconfronteerd. De mededeling "ik ga nu een knip zetten is wat mij betreft niet akkoord" het is een vraag en voordat die vraag komt is mij al verteld dat het er naar uitziet dat dit zou moeten gebeuren met een onderbouwing waarom". Ben ik nu heel stellig en zal de praktijk soms heel snel gaan en te weinig ruimte bieden? Ja dat zou goed kunnen, maar het gaat mij dus vooral om de hele basishouding hoe ik bejegend wil worden en het kan prima zijn dat er in overleg toch acties nodig zijn. Maar overleg houdt wel een actief en volmondig ja in of een "ik wil dit niet, maar begrijp dat het nodig is, dus ja" in.

Dus ... om terug te komen op de bevalling. Nee ik ben niet bang voor mijn lijf en de sensaties. Ik ga het ontdekken. Probeer me er goed op voor te bereiden. Niet tot het eeuwige want ik kan niet alle details kennen. Het moet ook overkomen. Maar ... ik maak me wel zorgen over verloskundigen en artsen die te snel te graag willen ingrijpen door allerhande protocollen die ze (wellicht te) strak uitvoeren. In dat kader vind ik het blog van vroedvrouw Rebecca Visser erg interessant.

Vrijheid

De vrijheid om je eigen keuzes te maken vind ik een groot goed. Als pleegouder is dat soms moeilijk. Je hebt zelf geen juridisch gezag over het kind waarvoor je zorgt, waardoor je dus ook niet alle keuzes in vrijheid kunt maken. Je moet keuzes motiveren en overleggen. Daar is niet perse iets mis mee, sterker nog het helpt je om in gesprek te gaan met alle betrokkenen (en dan moet je niet zozeer alleen aan de biologische ouders van de kinderen denken, maar vooral ook aan alle vormen van hulpverlening er omheen), maar soms is het gewoon vermoeid en verzucht je "mocht ik het zelf maar bepalen!"

Er is momenteel nogal wat media-aandacht voor de mazelen. Er vinden momenteel nogal wat besmettingen plaats. Gisteren las ik het laatste nieuws hierover en waren er 102 meldingen van mazelen gedaan. Het echte aantal ligt naar verwachting hoger, omdat niet iedereen het ook meldt. Er is een duidelijke relatie tussen het aantal besmettingen en de vaccinatiegraad (daar waar de vaccinatiegraad lager is, is het aantal besmettingen doorgaans hoger) maar ook een relatie tussen plaatsen waar reformatorische instellingen zijn en het aantal besmettingen. Bij dit soort instellingen (scholen, kerken, etc) komen veel mensen uit verschillende plaatsen samen en onder de refamatorischen is de vaccinatiegraad lager en ligt het aantal meldingen dus ook hoger. Dit verklaart ook meteen waarom er in bepaalde gebieden waar de vaccinatiegraad ook maar maximaal 80% is er geen besmettingen zijn gemeld. Hier zijn blijkbaar geen, of minder instellingen waar vanuit meerdere gebieden "besmetting" plaatsvindt.

Je ziet dus ook dat met name de christelijke gemeenschap wordt aangesproken op de lage vaccinatiegraad. Oordelen die daarbij van voorstanders van vaccineren naar voren komen zijn dat deze mensen meeprofiteren van de keuze van anderen om wel te vaccineren en dat deze mensen andere mensen bloot stellen aan risico's voor deze ziekten. Ook wordt er geoordeeld over de risico's die de kinderen lopen en worden, in wel heel bonte situaties, suggesties gedaan om ouders maar uit de ouderlijke macht te ontheffen of de kinderen er maar weg te halen. Alles om het kind maar te beschermen. Nu ben ik beslist een voorstander om kinderen te beschermen, maar dit is mijn standpunt zeker niet.

Ik ben zelf groot voorstander van vrijheid. Ik ben enorm dankbaar dat vaccinaties in dit land niet verplicht zijn. Het consultatiebureau wil je soms wel de indruk geven dat het verplicht is, maar dat is vanuit wettelijk oogpunt bezien, beslist niet het geval. Je mag als ouder zelf kiezen of je je kind laat vaccineren.

Nederland kent van oorsprong een hoge vaccinatiegraad. Gebieden met meer dan 95% gevaccineerden zijn geen uitzondering. Behalve een gefundeerde overtuiging, die sterk aangemoedigd wordt door de consultatiebureau's en het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu), lijkt het vooral ook een cultuuraspect in zich te hebben "vaccineren doe je gewoon". Berichtgeving vanuit het RIVM over vaccinatie is doorgaans nogal gericht op dat er vooral gevaccineerd moet worden, minder aandacht wordt besteedt aan:

•  hoe symptomen van ziekten herkend kunnen worden mocht er toch besmetting plaatsvinden;
• de bestendigheid van de vaccinatie (het doormaken van ziekten geeft doorgaans een betere immuniteit dan dat meerdere vaccinaties dit doen);
•  de manier waarop een vaccinatie het lichaam wellicht op minder positieve wijze beïnvloedt;
• wat je zelf kan doen om het lichaam te versterken zodat ziekten een zo klein mogelijke kans krijgen of je er zo snel mogelijk doorheen komt.

Wat ook niet helpt is dat RIVM van oudsher nauwe banden heeft met de farmaceutische industrie. In het verleden maakte het RIVM zelf de vaccinaties en tegenwoordig is deze verantwoordelijkheid onder gebracht bij de farmaceutische industrie. De farmaceutische industrie heeft geen goede naam, voor wat betreft de betrouwbaarheid van onderzoeken en studies (resultaten worden nogal eens naar de hand gezet) en ook op ethisch vlak zijn er nogal wat voorbeelden waarbij er weet was van zeer ernstige bijwerkingen of onvoldoende werking van medicatie waar vele mensen het slachtoffer van zijn geworden. Wil dat zeggen dat de farmaceutische industrie dus per definitie rot is en onethisch? Nee, dat is niet wat ik zeg, maar wel zijn de financiële belangen er erg groot en kost goed onderzoek erg veel. Het is altijd goed om naar de belangen van verschillende partijen te kijken en dat ook mee te wegen in je besluitvorming.

Een groep die niet tot nauwelijks genoemd wordt in de media en die ook nogal kritisch is wat betreft het prikken, betreft mensen die de antroposofische stroming aanhangen. Vanuit de antroposofie wordt veel waarde gehecht aan het zelf doormaken van ziekten en gebeurtenissen en vanuit daar kracht en heling te vinden. Er wordt vanuit antroposofie dus ook naar de pluspunten van het doormaken van een ziekte gekeken, in plaats van dat het alleen als ongewenst wordt beschouwd. Dat deze groep minder in het nieuws is, komt denk ik mede doordat dit iets minder bekend is.

Mag je als overheid besluiten om burgers te verplichten zichzelf te vaccineren volgens de planning van het RIVM? En mag je ook ingrijpen indien burgers dit nalaten. Zou je dat mogen op basis van grond dat je een gevaar bent van de nationale volksgezondheid? Mag je als overheid burgers verplichten om niet-lichaamseigen stoffen te injecteren met daarin (milde) ziekteverwekkers? En zo ja, hoe ver ga je dan in het handhaven? Ga je beboeten, mensen vervolgen, ga je kinderen het huis uit plaatsen? Je grijpt hiermee in, in de integriteit van het lichaam van de mens, is dat zonder meer, voor alle kinderen gerechtvaardigd? Wat als er een fout is gemaakt in een batch, als een vaccin eigenlijk niet meer goed werkt of van toepassing is op een stam die allang niet meer voorkomt? Wat als blijkt dat het melden van bijwerkingen eigenlijk niet goed consequent wordt uitgevoerd, waardoor er wellicht allerhande bijwerkingen zijn die nooit goed genoeg gemeld en onderzocht zijn? Ik persoonlijk vind al deze vragen moeilijk.

Ik begrijp dat er bij de overheid een, terechte, overtuiging is dat een hoge vaccinatiegraad van bepaalde ziekten zorgt dat deze ziekten veel minder voorkomen. Ik ben er ook van overtuigd dat de overheid van mening is dat dit een groot goed is. Gezonde burgers zijn gelukkiger, productiever, etc.  Echter verplichten durft de overheid duidelijk niet aan, dat zou juridisch en ambtelijk, maar ook ethisch veel te complex liggen. Kortom de overheid heeft er belang bij dat de vaccinatiegraad zo hoog mogelijk is en dat deze op vrijwillige basis zo hoog mogelijk is. En op dit belang is de informatievoorziening vanuit het RIVM te bezien. Het RIVM heeft geen baat bij een bredere uitleg zoals ik hem hierboven puntsgewijs beschreef en de farmaceutische industrie heeft dat belang ook niet. Terwijl ik als burger juist wel belang heb bij brede en toegankelijke informatie. Desondanks ben ik erg blij met de vrijheid die mij als burger geboden wordt ten aanzien van vaccineren.

Ik wil znamelijk elf kunnen kiezen of ik mijn kinderen vaccineer. Ik realiseer me dat ik, als ik mijn kinderen niet laat vaccineren, ik daarmee op macroniveau bijdraag aan een lagere vaccinatiegraad en daarmee indirect bijdraag aan het risico op in stand houden van bepaalde ziekten. Ik realiseer me ook dat dit op microniveau vreselijke consequenties kan hebben. Net zoals ik me realiseer dat door op macroniveau vaccinatie verplicht te stellen, je als overheid het risico loopt bijwerkingen te introduceren die zeer ongewenst en ondermijnend zijn.En ook dat je op macroniveau het risico loopt dat de mensheid vanuit zichzelf verzwakt raakt en degenereert, doordat het imuunsysteem nooit echt aan de bak hoeft.

Nu heb ik zelf niet kunnen kiezen of ik onze twee pleegjes zou vaccineren. Althans ik heb de vrijheid niet gevoeld om te kiezen dit niet te doen. Mijn overweging daarbij was ook dat ik ziekten niet alleen naar de kinderen, maar ook naar hun biologische familie moest kunnen verantwoorden. Ouders die hun kinderen al verplicht niet meer zelf mogen verzorgen en daar dagelijks verdriet over hebben en zich zorgen maken of ik als pleegouder wel lief genoeg zal zijn voor hun kind en mijn zorg wel goed genoeg zal zijn. En ook maakte ik me zorgen of ik niet net iemand bij de hulpverlening rondom mijn pleegjes zou treffen die daar een enorm oordeel aan zou hangen en dat dit op een of andere wijze invloed zou kunnen hebben op de ingeschatte perceptie van deze ander over mijn geschiktheid als pleegouder.

Nu ben ik zelf zwanger en mag ik in vrijheid kiezen wat ik zal doen. Wel of niet vaccineren. Ik vind het een puzzel en ben er nog niet uit. Maar ... ik zeg het nog maar eens ... ik ben dankbaar dat ik in vrijheid kan kiezen wat te doen. Nu nog alle informatie vergaren ....

Gezinsuitje ...

Wij zijn wel van de gezinsuitjes. Zijn fan van de Efteling, vinden het leuk om naar de dierentuin te gaan en hebben momenteel een gezinsabonnement op de Julianatoren. Wij wonen daar niet ver van vandaan dus dat maakt dit abonnement gunstig. Ook fijn is het dat je twee opa's en twee oma's ook gratis mee kunnen op het abonnement en dat je veel kortingsbonnen en vrijkaarten krijgt voor andere parken. Zo ook voor Safaripark Beekse Bergen. Daar zijn we vandaag naartoe geweest. Het was een heerlijke dag.

Heerlijk gewandeld, veel dieren gezien en het fijne is dat de dieren hier relatief veel ruimte hebben ten opzichte van andere dierentuinen, de kinderen hebben heerlijk gespeeld in de diverse buitenspeeltuinen, later nog een rondje met de eigen auto gemaakt met de auto-safari. Kortom heerlijk.

We hadden van te voren zelf onze tas ingepakt met lekkers: lekker belegde boterhammen, rozijnenkoeken, gedroogde mango als tussendoortje, flesjes spa blauw. Heerlijk! De dag was weer veel te snel voorbij. 

I feel good

Het gaat lekker in huize Vlindertjelief. Het heeft, na onze lange vakantie, wel even geduurd voor er weer wat ritme was, maar zo langzamerhand is dat er wel weer. We gaan allemaal weer naar het werk en school/kdv, het gaat lekker qua boodschappen, we hebben fijne weekenden en vrije dagen. Kortom het loopt soepel. Het huishouden is er momenteel 1 van Jan Steen, maar er is wel vertrouwen bij mij dat dit weer goed komt. De afgelopen weken ben ik absurd moe geweest als gevolg van de zwangerschap. Blijkbaar is nu de tijd aangebroken met energie (al las ik dat deze meestal zo rond de 16 weken zwangerschap aanvangt en ik vandaag as we speak 14 weken en 3 dagen tel) want ik voel me weer een stuk fitter. Dat is wel fijn want steeds dat klokje rondslapen was wel goed voor me maar ook wel ongezellig. Volgens allerlei bronnen zou het ukkie in mijn buik nu ongeveer 10 cm groot zijn, magnifiek he! Wat een wonder! Heerlijk!

Het is heerlijk om zo lang de tijd te hebben om voorbereidingen te treffen. Hadden we bij kleine meid en kleine vent respectievelijk 3 dagen en twee weken de tijd om die te treffen, nu hebben we maar liefst negen maanden de tijd! Heerlijk! Op mijn werk heb ik inmiddels een gesprek met mijn manager achter de rug dat ik graag twee maanden ouderschapsverlof achter het zwangerschapsverlof aanknoop. Hierop werd positief door mijn manager gereageerd en dat is wel echt heel erg prettig! Op deze manier is uk net wat groter als hij/zij naar de opvang moet, heb ik meer tijd voor herstel van de zwangerschap, hebben we meer tijd om van elkaar te genieten en is er ook meer gelegenheid de borstvoeding goed te laten slagen. Goede vooruitzichten dus!

Ook zo fijn .... heb ik al een beetje rondgekeken voor leuke babyspulletjes. Ik heb namelijk niet zo veel spul meer, omdat ik juist voor de vakantie het hele kleine spul grotendeels heb verkocht. Heerlijk om rond te kijken naar mooie wol/zijden rompertjes, wolbroekjes, strikluierjes, enzovoorts. Zulke fijne spulletjes gezien bij Obilot, Little Shop Around The Corner, Mama-i .... daar gaan vast mooie bestellingen plaatsvinden. Gelukkig heb je niet zo gek veel nodig. Wol is heerlijk temperatuurregulerend en grotendeels zelfreinigend.

Kortom .. I feel good. Fijn om met zo veel positieve dingen bezig te zijn en fijn om te zien hoe iedereen in huize Vlindertjelief enorm goed in zijn of haar vel zit! Feest! 

Zie nou wel …. Je hebt het losgelaten …..

Zie nou wel …. Je hebt het losgelaten …..  Is een zin die ik de afgelopen weken regelmatig heb gehoord, meestal uit de mond van mensen die mij niet echt kennen. "Je hebt het – eindelijk – losgelaten en daardoor ben je nu wel zwanger." Degenen die dat zeggen impliceren nogal wat

Ten eerste dat ik dus zelf heb tegengehouden dat ik zwanger werd!  Blijkbaar ben ik jarenlang zo labiel en obsest met zwanger worden bezig geweest dat ik het daardoor onbewust heb tegengehouden….


Ten tweede zeggen ze (als het omgekeerde tenminste waar is) dat een belangrijke voorwaarde om zwanger te kunnen worden is, dat je er niet echt mee bezig bent of het mogelijk niet echt graag wilt worden.


Een derde implicatie is dat je verdriet wat je hebt over het uitblijven van een zwangerschap kunt loslaten.


En tot slot wordt geconcludeerd dat ik het nu dus blijkbaar eindelijk heb losgelaten want daar is deze zwangerschap nu het bewijs van.

Wat een BULLSHIT!!!!

In mijn omgeving ken ik de nodige mensen die een kinderwens hadden of hebben. Een groot aantal daarvan hebben ervoor gekozen, of kiezen ervoor, hun kansen te vergroten door op gezette tijden keurig op schema met hun partner te vrijen. Niet omdat ze het vrijen op dat moment nou zo smakelijk vinden, maar gewoon simpelweg om kansen te vergroten. Hmmm … dit zou toch niet kunnen opgaan, deze theorie dat je dan meer kans maakt, want is dit niet een manier waarmee je er teveel mee bezig bent? En even voor degenen die het willen weten: mijn man en ik hebben alleen maar met elkaar gevreeën of wilde seks gehad als we daar zin in hadden. Verder hebben mijn man en ik talloze keuzes gemaakt de afgelopen jaren, die we nooit gemaakt zouden hebben als we alleen maar op het verwekken van een eigen kindje waren gefocust. Nee .. in alle eerlijkheid ... het argument dat we er teveel mee bezig waren slaat kant noch wal. 

Was ik de afgelopen jaren labiel en was mijn kinderwens een obsessie? Lijkt me sterk. De afgelopen jaren ben ik afgestudeerd, heb goede vriendschappen onderhouden, een goede relatie onderhouden, een prima baan gehad en kunnen volhouden. Heb twee pracht kindjes in ons gezin kunnen opnemen en met liefde voor hen kunnen zorgen. Natuurlijk was er verdriet dat een zwangerschap niet tot stand kwam, natuurlijk is het dal diep geweest, maar labiel nee. Obsest nee! Eigen kansen daardoor tegenhoudend? Bullshit en aanmatigend!

De tweede implicatie, dat je niet echt graag zwanger moet willen worden, om het toch te worden is zo mogelijk niet nog stuitender. Ik kan voorbeelden erbij halen van vrouwen die met geweld gedwongen worden en zwanger worden. Willen we nou echt impliceren dat ze het aan zichzelf te danken hebben, omdat ze ofwel toch gepenetreerd wilden worden en ook nog wel toch wel zwanger wilden worden van de schoft die hen dit aandeed? Nee toch, misselijkmakende insinuatie lijkt me dit.  

Dan een smaller voorbeeld. Zou dit derde kindje van ons niet welkom zijn? Zou ik niet dolblij zijn dat we dit derde wondertje over een aantal maanden (als alles goed gaat) in ons gezin mogen omarmen en koesteren? 

Dan de derde aanname dat je het verdriet over onvruchtbaarheid kunt loslaten. Wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Wordt daarmee bedoeld dat het er op een gegeven moment gewoon helemaal niet meer toe doet? Of dat je eigenlijk blij bent dat er toch geen kindje is gekomen? Of dat je een manier hebt gevonden om met je verdriet om te gaan? Als het dat laatste is, dan kan je het verdriet inderdaad loslaten. Wij hebben, al jaren (!!!), manieren gezocht en paden gebaand om op een andere zinvolle manier met ons leven om te gaan. De keuze om pleegouder te worden is daar een voorbeeld van, maar ook andere materiële keuzes zijn daar voorbeelden van. Betekent dit dat het verdriet weg is? Nee, natuurlijk niet. Zelf geen kind krijgen of geen kind mogen verzorgen betekent minder aansluiting met mensen die dit wel is vergund. Het betekent dat je niet alleen geen moeder wordt, maar ook niet oma of overgrootoma. Het betekent dat je je partner geen biologisch kind kan schenken, terwijl je ziet dat hij een prachtvader zou kunnen zijn of is. Natuurlijk doet dat zeer. Doet het zeer als je letterlijk op alle fronten van je leven denkt "we denken er klaar voor te zijn" en het blijft uit? Natuurlijk! Maar slijt dat verdriet ook en vind je steeds betere wegen? Natuurlijk wel. Maar loslaten dat je ook dolgraag zelf een keertje zwanger zou willen worden, je man zijn biologische afstemming zou gunnen, je ouders zou gunnen dat ze nog een keertje opa en oma worden, kun je dat allemaal echt helemaal loslaten zonder verdriet of afscheid en onherroepelijk? Lijkt me sterk!

En dan tot slot ... ik ben nu zwanger ... DUS ... ik heb het losgelaten en de eerste drie aannames zijn blijkbaar een feit. Wat een kul! 

Bestrijd ik hiermee dat je geest en gedachten invloed kunnen hebben op je gezondheid? Nee, ik geloof zeker wel in een verband ... alleen dit verband is ... in mijn geval in ieder geval ... echt complete waanzin en onzin en houdt geenszins verband met wie ik als mens ben. En om eerlijk te zijn geloof ik sowieso niet dat dit 1 op 1 geldt! Dat is te simplistisch gedacht en gesteld!

Weet je ... mij maakt het niet uit. Ik ben zwanger, that's what counts! Nou ja ... ik schrijf het verkeerd ... straks dat er hopelijk een gezond kindje wordt geboren, that's what really, really counts! Maar voor al die stellen die kampen met de wens op een kindje en bij wie het steeds maar niet lijkt te lukken (en o jee dat zijn heel wat meer stellen dat je op het eerste gezicht zou bevroedden) zou het fijn zijn als ze serieus werden genomen en niet simpelweg de diagnose werd gesteld "ze zijn er teveel mee bezig!"

 

Omdat wonderen bestaan ...

Een tijdje geleden deelde ik hier een gedicht dat ik jaren geleden schreef over het gemis en verdriet dat ik doormaakte over onze ongewenste kinderloosheid. Iedere keer maar weer niet zwanger worden is een vreselijk naar en verdrietig iets. Iedere maand weer word je geconfronteerd met het onvermogen van je lijf om zwanger te worden en dat terwijl de wens zo groot is en je in je omgeving geconfronteerd wordt met allerlei mensen die het wel lukt. Zelfs als je denkt dat dat wellicht niet zo'n goed idee is.

Toen kwamen onze pleegkinderen en was het grootste deel van het verdriet weg. We hebben immers prachtkindjes. En nee, ze zijn niet zelf gebaard, en ja ze zijn onlosmakelijk verbonden (gelukkig!) met hun biologische ouders, maar het zijn wel "onze" mooie kindjes waar wij iedere dag van mogen genieten. Iedere dag voor mogen zorgen. Iedere dag mee mogen knuffelen. En ja, ook kindjes die we zo af en toe wel achter het behang kunnen plakken. Het is een zegen om voor onze twee kindjes te mogen zorgen. Of je nu gelooft dat God je iets toevertrouwd, of in het lot, of in Allah of Jawe, of nog iets anders.... Het is iets magisch als je een klein kind wordt toevertrouwd om daarvoor te mogen zorgen. Dit mooie wonder hebben wij nu al twee keer mogen meemaken en heeft ons verrijkt als mens en ook heeft het de manier waarop wein het leven staan drastisch op een goede manier veranderd.

Nu is er een derde wonder op komst. Na acht jaar van onbegrepen vruchteloosheid is daar plots deze zwangerschap. Bijna 12 weken is het wondertje dat nu in mijn buik zit en dat ik gisteren tijdens de echo kon bewonderen. Nu naar acht jaar vindt er opnieuw een wonder plaats, we krijgen een derde kindje!

Vier de vakantie ... en home sweet home

De vakantie zit erop. We zijn maar liefst zes weken weg geweest. Twee weken in Nederland naar de Katjeskelder. Dat was een fijne tijd, al werkte het weer bepaald nog niet mee. We konden nog net van de laatste weken genieten dat ons abonnement op de efteling geldig was, daar hebben we heel wat middagen rondgebanjerd met de twee kindjes. De laatste dag zijn we er pannenkoeken wezen eten bij Polles keuken en heeft kleine meid een sorbet gegeten naderhand. Een mooie afsluiting.

We zijn daarna met de auto naar Munchen gereden, we verbleven in een mooi appartementenhotel. Dat was echt ideaal. Een aparte slaap en woonkamer, maar wel lekker een luxe Duits ontbijt. We zouden daar drie dagen blijven maar het werden er uiteindelijk vier vanwege een virusje. Munchen vonden wij erg leuk en goed te doen met de kinderen, vriendelijke mensen, lekker eten, we konden er makkelijk op de fiets met de fietskar. Kortom een erg leuke tijd.

Vervolgens gingen we op doorreis naar Toscane. Wondermooie vergezichten. Lekker warm weer, rond de 17 graden toen we aankwamen en later zelfs 27 graden gehaald. We hebben ons daar 15 dagen heerlijk vermaakt. De eerste week veel uitstapjes gemaakt naar San Gimignano (een leuk stadje met torens uit de 14e eeuw), Pisa (die toren staat schever dan we verwacht hadden), Sienna, etc. De laatste week vooral veel bij het appartement gezeten, de kinderen lekker buiten laten spelen en wij lekker relaxt. Daarna via een mooie slingerweg naar Rome gereden. We hadden er een prachtig appartement op 50 meter afstand van het colloseum. Werkelijk fantastisch. We hebben er vijf dagen rondgewandeld. Kleine vent in de draagdoek, kleine meid zelf lopen en als we moe waren dan gingen we met de touristenbus. Je kent het wel, zo'n bus met open dak. We hadden daar een ticket voor gekocht die drie dagen geldig was dus we konden continu in en uit stappen (hop on hop off noemen ze dat) en deden dat ook naar hartelust. Veel mooie dingen gezien.

Rome was wel een vermoeiende tijd vond ik. De laatste twee dagen was ik wel moe en begon steeds meer zin te krijgen in de laatste week naar Umbrie. Onderweg van Rome naar Umbrie zijn we naar Narni geweest. Daar is een erg mooie waterval te bezichtigen. We hebben daar heerlijk gewandeld, genoten van het mooie weer en uitzicht en zijn 's avonds aangekomen bij ons appartement in Umbertide. Een prachtig appartement bij een erg mooie agritourismo met eigen wijngaard (uiteraard hebben we een paar flesjes meegenomen). Hier hebben we weinig uitstapjes gemaakt maar vooral genoten van de mooie plek zelf. En ik heb vooral weer veel bijgeslapen. En nu weer thuis. We wilden eerst nog een weekje weg gaan, maar hebben besloten dat niet te doen. Home sweet home... heerlijk om weer thuis te zijn!